Biuro Rachunkowe Kraków

Jako licencjonowane biuro księgowe działamy w branży finansowej już od 1998 roku.
Wieloletnie doświadczenie w funkcjonowaniu i rozliczaniu różnych form działalności oraz
jej przekształceniach pozwala sprostać zróżnicowanym oczekiwaniom przedsiębiorców.

 

więcej...

Ulga "zero PIT" nie dla wszystkich...

Zmiany nie dotyczą umów o dzieło oraz staż studencki

więcej...

Amortyzacja dla nowych sprzętów.

Nawet do 100 tys. zł można zaliczyć dodatkowo w koszty.

więcej...

Kontakt
Kontakt

Biuro Rachunkowe
Zemowski Sp. z o.o.

31-514 Kraków,
al.Płk.Beliny-Prażmowskiego 24
tel: 12 350 58 60

Porady dla rozpoczynających działalność


Porady

Dodano dnia 06.09.2019r.
Ulga "zero PIT" nie dla wszystkich...

Nowa ulga, tzw. zero PIT dla osób do 26. roku życia nie obejmuje umów o dzieło oraz umów o staż studencki, jednak dochody uzyskiwane w wakacje przez studentów mogą podlegać zwolnieniu - tłumaczą pytani przez PAP doradcy podatkowi. MF wskazuje, że ulga nie dotyczy przychodów uzyskanych z praktyk absolwenckich.

Chodzi o nową ulgę, tzw. zerowy PIT dla osób do 26. roku życia jak zaczęła obowiązywać od 1 sierpnia br.

Nowelizacja wprowadza zwolnienie z opodatkowania PIT, ale obejmuje ono tylko przychody wynikające z: umowy o pracę, umowy zlecenia oraz stosunku służbowego (np. w przypadku policjantów). Katalog ten jest ściśle określony we wchodzącym w życie od 1 sierpnia art. 21 ust. 1 pkt 148 ustawy o PIT. Brzmienie przepisów nie daje zatem podstaw do rozszerzania zwolnienia na kwoty wynikające z innych umów. Oznacza to, że wynagrodzenie za staż uregulowany w ustawie o promocji zatrudnienia opodatkowane jest tak jak dotychczas. Praktykantem może zostać każdy, kto ukończył gimnazjum lub ośmioletnią szkołę podstawową i ma nie więcej niż 30 lat. 

Biuro prasowe Ministerstwa Finansów poinformowało PAP, że nowelizacja wprowadza zerowy PIT dla przychodów z pracy (stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy) oraz z umów zlecenia zawartych z firmą, osiąganych przez podatników do 26. roku życia – do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 85 528 zł. W 2019 r. limit zwolnienia ma wynieść 35 636,67 zł, czyli 5/12 limitu rocznego, ponieważ zwolnienie będzie obowiązywać przez 5 miesięcy (od sierpnia do grudnia).

"Przepisy uchwalonej ustawy nie dotyczą przychodów uzyskanych na podstawie ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich (...). Przychody uzyskane z tego tytułu nie są bowiem przychodami z pracy, czy umów zlecenia zawartych z firmą" - zauważa resort finansów. 


Porady

Dodano dnia 18.11.2017r.
Amortyzacja dla nowych sprzętów.

Amortyzacja środków trwałych to ograniczenie możliwości zaliczenia bezpośrednio w koszty podatkowe przedmiotów o wartości powyżej 3.500 zł jakie zostaną zakupione do firmy a przewidywany czas ich użycia jest dłuższy niż rok. O tym jak szybko możne je odliczyć od zysku decyduje rodzaj środka trwałego, ich wartość, to czy są nowe oraz czy firma ma status małego podatnika (o czym decyduje wysokość rocznego przychodu).

Od sierpnia 2017 zaczęły obowiązywać nowe przepisy, które rozszerzają możliwość jednorazowej amortyzacji podatkowej środków trwałych o większej wartości bez względu na wielkość osiąganych przychodów w firmie. Wprowadzony roczny limit jednorazowej amortyzacji jaki został ustalony w granicach 10.000 zł - 100.000 zł. Co istotne dolny limit może obejmować również sumę amortyzowanych w roku podatkowym środków trwałych, których wartość początkowa przekracza nie przekracza 10.000 zł.

Dodatkowo w ramach tego limitu można będzie rozliczyć również wpłaty na poczet nabycia nabycia takich środków trwałych (a więc np. zaliczki czy zadatki). W efekcie rozliczenia kosztów można dokonać już w okresie, gdy środek trwały nie jest jeszcze wykorzystywany w działalności gospodarczej (nie jest jeszcze wpisany do ewidencji, lecz zostanie dostarczony w kolejnych okresach rozliczeniowych).

Nowe regulacje obejmą środki trwałe spełniające łącznie warunki aby były:
- fabrycznie nowe,
- o wartości przekraczającej jednostkowo 3.500 zł a łącznie od 10.000 zł do 100.000 zł.
- nie zaliczane do grup środków trwałych 1,2 i 7 KŚT czyli bez nieruchomości lub środków transportu, 


Porady

Dodano dnia 13.10.2016r.
Niższa stawka podatku CIT.

Zgodnie z uchwaloną zmianą ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 5 września 2016 wprowadzono na rok 2017 obniżoną 15% stawkę podatku CIT czyli podatku dochodowego od osób prawnych zamiast dotychczasowych 19% jaka zostanie utrzymana dla większych spółek.

Nową niższą stawką CIT będą opodatkowane osoby prawne (np. popularne spółki zoo) spełniające status :

  • małych podatników, czyli takich których obroty roczne brutto nie przekraczają w roku poprzedzającym równowartości 1,2 mln euro    
  • nowych podatników, ale tylko w pierwszym roku rozpoczęcia działalności i z ograniczeniami jak poniżej 

w przypadku podatników rozpoczynających działalność z niższej stawki nie będą mogli skorzystać podatnicy, którzy zostali utworzeni w wyniku:

  • przekształcenia, podziału lub połączenia podatników, z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę,    
  • przekształcenia osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą lub spółki nie będacej osobą prawną,    
  • wniesienia aportów w postaci przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki niemające osobowości prawnej, jeżeli wartość tych aportów przekracza 10 000 euro,    
  • wniesienia przez osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki nieposiadające osobowości prawnej aportem składników majątku uzyskanych w wyniku likwidacji innych podatników.

Z niższej stawki nie będą też mogły skorzystać podatkowe grupy kapitałowe a dodatkowo ustawa przewiduje, iż reorganizacje spółek, które miałyby miejsce po ogłoszeniu ustawy i byłyby podjęte w celu skorzystania z 15% stawki podatku, nie będą skuteczne.Przedsiębiorcy, którzy dokonali takich zmian już po ogłoszeniu ustawy (np. poprzez podział spółki), będą nadal płacili starą stawkę podatku (zgodnie z art. 6, który obowiązuje od dnia następującego po dniu ogłoszenia ustawy)


Porady

Dodano dnia 29.09.2015r.
Wynagrodzenie za urlop.

Za miesiąc, w którym przebywał na urlopie wypoczynkowym, pracownik powinien otrzymać wynagrodzenie, jakie otrzymałby za cały miesiąc pracy. Ale obliczanie wynagrodzenia urlopowego nie jest łatwym zadaniem i nawet doświadczonemu specjaliście może sprawić kłopoty.

W myśl art. 172 Kodeksu pracy za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Wynagrodzenie to oblicza się, stosując zasady zawarte w rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej z 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop - dalej rozporządzenie urlopowe.

Do urlopowej podstawy przyjmuje się tylko określone składniki wynagrodzenia i inne świadczenia pracownicze i już na tym etapie pracodawcy napotykają trudności. Nie wszystko, co stanowi przychód ze stosunku pracy może bowiem podnieść podstawę urlopową.

Rozporządzenie urlopowe zawiera katalog wyłączeń z podstawy wynagrodzenia za czas urlopu. Są to przykładowo: wynagrodzenie chorobowe, urlopowe, za przestój, nagrody jubileuszowe, dodatkowe wynagrodzenie roczne, a także jednorazowe lub nieperiodyczne wypłaty za spełnienie określonego zadania bądź za określone osiągnięcie.
Obliczając wynagrodzenie za urlop, nie uwzględnia się także wynagrodzenia za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy, np. urlop okolicznościowy, zwolnienie od pracy na opiekę nad dzieckiem w wieku do 14. roku życia.

Wliczane powinny być natomiast wynagrodzenia/świadczenia ze stosunku pracy o charakterze roszczeniowym oraz    wypłacane periodycznie. Te pierwsze przysługują pracownikowi na podstawie ustaw, rozporządzeń lub wewnętrznych przepisów płacowych, obowiązujących u danego pracodawcy. Są to należności za czas pracy w ustalonym wymiarze, odpowiednio do rodzaju, ilości i jakości świadczonej pracy (związane z wykonywaną pracą), do których pracownik ma prawo po spełnieniu określonych przesłanek. W razie uchybień w ich wypłacie, pracownik ma prawo dochodzenia ich na drodze sądowej.
Z kolei periodyczność polega na tym, że wypłaty dokonywane są co pewien czas, np. za wykonywanie pewnego typu zadań. Przy czym nie muszą one mieć charakteru regularnego, a okresy (ich długość), za które się je wypłaca, mogą być zróżnicowane.
Ważne! Niewliczane do podstawy urlopowej powinny być składniki, które przysługują za czas urlopu, np. premia, której wysokość nie zależy od osobistego wkładu, osiągnięć pracownika, ale od zysku firmy. Takie wyłączenie ma zapobiec podwójnemu wynagrodzeniu - raz poprzez wypłatę pełnego składnika i drugi - poprzez wliczenie go do podstawy urlopowej.

Do podstawy wymiaru wynagrodzenia urlopowego nie wchodzą wypłaty jednorazowe oraz niepowiązane z żadnym okresem. Pomija się także wszelkie nagrody uznaniowe, które nie są uregulowane wewnętrznie lub też zapisy dotyczące ich wypłaty są sformułowane nazbyt ogólnie i nie można obiektywnie rozstrzygnąć, czy pracownik ma do nich prawo. Jeśli nie cechuje ich periodyczność i roszczeniowość, nie wchodzą do podstawy urlopowej.
Warto zadbać o precyzyjne zapisy
Premie powinny być uregulowane w wewnętrznych przepisach płacowych, np. regulaminie premiowania.
Premia przysługuje, jeśli pracownik na nią zapracował, tj. spełnił postawione warunki (mierzalne, sprawdzalne). Nie przysługuje, gdy np. zaszły warunki negatywne, a więc takie, które obniżają premię bądź odbierają do niej prawo. Premie o takim charakterze, będące periodycznymi składnikami wynagrodzenia, zwiększają podstawę urlopową.

Jeśli wynagrodzenie pracownika tworzą składniki określone w stałej stawce miesięcznej, nie ma potrzeby obliczania wynagrodzenia urlopowego. Wszystkie takie elementy wypłaca się w wysokości należnej pracownikowi w miesiącu wykorzystywania urlopu.
Można do nich zaliczyć wynagrodzenie zasadnicze określone ryczałtowo, premie regulaminowe w stałej wysokości;    dodatki miesięczne (za staż pracy, funkcyjny, za pracę w warunkach uciążliwych, za znajomość języków obcych, specjalny za zwiększenie obowiązków służbowych itd.), ustalone jako stała kwota bądź stały procent niezmiennego wynagrodzenia zasadniczego.
Zmienne bierze się z trzech miesięcy
Wynagrodzenie urlopowe oblicza się ze składników zmiennych przysługujących za okresy nie dłuższe niż miesiąc. 

Składniki te uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia urlopowego w łącznej wysokości wypłaconej pracownikowi w okresie 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu. Jeżeli ich wysokość znacznie się waha, mogą być uwzględnione w łącznej wysokości wypłaconej pracownikowi w okresie dłuższym (np. 6, 9 miesięcy), lecz nieprzekraczającym 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu. O tym, czy składniki faktycznie ulegają znacznym wahaniom, decyduje pracodawca.
Wynagrodzenie za godzinę pracy (niezbędne do obliczenia wynagrodzenia za urlop) uzyskuje się, biorąc pod uwagę wszystkie godziny, w których pracownik wykonywał pracę w okresie 3 (maksymalnie 12) miesięcy, z których ustalana jest podstawa. Chodzi więc o godziny faktycznie przepracowane, wraz z ewentualnymi nadgodzinami, ale z pominięciem godzin niewykonywania pracy, np. z powodu choroby, urlopu czy przestoju.

Wynagrodzenia wypłacane w terminie przesuniętym na następny miesiąc przyjmuje się do podstawy urlopowej w wysokościach wypłaconych w poszczególnych miesiącach okresu, z którego jest ustalana ta podstawa. Nie ma znaczenia, że poszczególne pensje były należne za miesiące poprzednie. Aby otrzymać stawkę za godzinę pracy, należy podzielić sumę wypłaconych wynagrodzeń przez łączną liczbę godzin przepracowanych w okresie, z którego jest liczona podstawa.

W razie zmiany w zmiennych składnikach wynagrodzenia lub zmiany wysokości takich składników w okresie, z którego ustala się podstawę wymiaru, wprowadzonych przed rozpoczęciem przez pracownika urlopu wypoczynkowego lub w miesiącu wykorzystywania tego urlopu, podstawę wymiaru ustala się ponownie z uwzględnieniem tych zmian.
Mogą to być zmiany polegające na zniesieniu bądź dodaniu jakiegoś składnika wynagrodzenia albo też na modyfikacji zasad ich przyznawania. Wówczas podstawę wymiaru trzeba ustalić ponownie, z ich uwzględnieniem (o ile jest to możliwe), tak jakby wynagrodzenie przysługiwało po nowemu przez cały okres uwzględniany w podstawie.

Jeśli zmiana systemu wynagradzania na zmienny nastąpiła w miesiącu wykorzystywania urlopu, najlepiej podzielić uzyskany w tym miesiącu ruchomy składnik przez liczbę godzin faktycznej pracy w tym miesiącu, a otrzymaną stawkę godzinową pomnożyć przez liczbę godzin urlopu wypoczynkowego.
Ważne! W podstawie wynagrodzenia urlopowego uwzględnia się tylko wynagrodzenie ze stosunku pracy. Jeśli pracownik wykonuje na rzecz pracodawcy prace na podstawie umowy cywilnoprawnej, wynagrodzenie z tego tytułu nie wpływa na wysokość wynagrodzenia za czas urlopu.

Jeżeli przez cały okres przyjęty do ustalenia podstawy wymiaru, poprzedzający miesiąc wykorzystywania urlopu wypoczynkowego, lub przez okres krótszy, lecz obejmujący pełny miesiąc kalendarzowy lub pełne miesiące kalendarzowe, pracownikowi nie przysługiwało wynagrodzenie zmienne za okresy nie dłuższe niż miesiąc, nie należy sięgać do wcześniejszych miesięcy. Taki miesiąc przyjmuje się do obliczeń, z tym że obniży on wysokość stawki godzinowej. Często taki problem występuje z wynagrodzeniem za nadgodziny, które np. pojawiły się tylko w jednym czy dwóch miesiącach 3-miesięcznego okresu.

Przedstawiona zasada nie ma zastosowanie do pracowników powracających do pracy z urlopu macierzyńskiego, rodzicielskiego, wychowawczego czy po okresie długotrwałej choroby, którzy chcą wykorzystać urlop wypoczynkowy i nie uzyskali żadnego wynagrodzenia zmiennego w okresie 3 miesięcy przed przejściem na ten urlop. Wtedy wynagrodzenie urlopowe należy obliczyć z okresu sprzed tej absencji (z uwzględnieniem ewentualnych zmian w warunkach płacowych, jakie zaszły np. po powrocie do pracy czy w czasie nieobecności). 


Porady

Dodano dnia 07.01.2012r.
Szybsza rejestracja spółek z o.o.

Nowe przepisy kodeksu spółek handlowych dają możliwość utworzenia tak zwanej spółki formularzowej. Pozwoli to znacznie przyspieszyć proces ich rejestracji.

Zakładane w ten sposób spółki są tworzone z wykorzystaniem ustalonego przez Ministra Sprawiedliwości wzorca umowy udostępnionego elektronicznie. W tym trybie spółkę można zawrzeć nawet bez asysty notariusza jeżeli będziemy dysponowali własnym podpisem elektronicznym. Strony nie będą jednak miały możliwości dowolnie zmieniać treści umowy, mając do wyboru ograniczoną ilość alternatywnych zapisów.

Wniosek o rejestracje spółek formularzowych przesyłany elektronicznie powinien być rozpoznany w ciągu jednego dnia lecz przestrzeganie tego terminu nie jest ściśle określone.
Pewnym ograniczeniem zakładania takich spółek jest wymóg pokrycia kapitału zakładowego wyłącznie w formie gotówki w ciągu 7 dni do daty wpisu do rejestru.

Po takiej szybkiej rejestracji następne dokumenty trzeba będzie uzupełnić jednak już w formie papierowej i należy złożyć w sądzie w oryginałach:

  • poświadczone notarialnie wzory podpisów członków zarządu,
  • oświadczenia o pełnym pokryciu kapitału,
  • kolejne zmiany w umowie spółki lub w kapitale zakładowym

Następne zmiany muszą być dokonane już w formie tradycyjnego aktu notarialnego.



1 2 3